ไม่รู้ จะตัดสินใจไงดี...

ที่รักบอก..ลองไปถามคนที่เค้ามีลูกแล้วสิ ว่ามันเป็นไง มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า...

เออ..เพื่อนตรู หนีไปมีสามีกันก้อหลายคน...บางคนรวย บางคนพอมีอันจะกิน บางคนยังไม่มีลูก....ถามไคดีฟะ

นึกขึ้นมาได้.....โทรหาไอ่แก้มดีกว่า...

ถามไอ่แก้มตามสคริปที่ที่รัก บอกมาว่า..ลองถามเค้าดู (คงคาดหวังว่า จะได้คำตอบว่า เลี้ยงลูกลำบากนะ อย่ามีเลย เหนื่อย ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก้อไม่เอาหรอก)

แต่...คำตอบที่ได้ มันคนละเรื่อง...

ฟังแก้มพูดไป..น้ำตาไหลไป...บอกไม่ถูก

มันบอก..เลี้ยงสิแก แป๊บๆ เดี๋ยวมันก้อโตแล้ว ถ้าแกไม่เลี้ยง เดี๋ยวชั้นเลี้ยงเอง..

อ่าว..เวน..ลูกตรู ตรูไม่เลี้ยง แต่คนอื่นจะเอาไปเลี้ยงให้แทน.....เลี้ยงเด็กมันดีขนาดนี้เลยหรอวะเนี่ย...

"อยู่ดีๆ ก็มีคนมารักเราเพิ่มขึ้นอีกคน..เป็นความรักที่ไม่มีเงื่อนไข..เป็นสายใยของเรา..

ถึงตอนนี้ ถ้าจะไม่มีผัว ก็อยู่กับลูกสองคนก็ได้นะ ไม่เดือดร้อน."

ประโยคนี้...พอมันพูดมา..ก้อ อึ้ง...อืมม...ก้อจริงเนอะ

อย่างน้อย...ชีวิตนี้ ก็มีเป้าหมายเพิ่มขึ้น ว่าจะอยู่เพื่อใคร เพื่ออะไร ทำเพื่อใคร

มันคงมีความสุขดี เวลา มีคนมาบอกว่ารักเรา หรือเรามีความหมาย มีความสำคัญ กับใครบางคนมากๆ

แม่เรา ไม่ได้รวย ไม่ได้เก่งเลิศเลอ ยังสู้อุตส่าเลี้ยงเรามาได้

วินาทีนั้น..เริ่มซึ้ง...เริ่มรู้สึกว่า...อ่อ..มันเป็นอย่างนี้ นี่เอง

ว่า สิ่งใดๆ โลกนี้ ไม่มีเทียบเคียง

edit @ 2007/01/20 01:46:35

ไม่มีไรทำ....เปิดบล็อคขึ้นมาอีกอัน..กะไว้ว่า..เขียนไว้เล่นๆ

เผื่อไว้วันนึง ถ้าเว๊บนี้ ยังไม่ล่มสลายไป หรือ ไม่ขี้เกียดเขียนซะก่อน

จะเก็บไว้ให้ เจ้าตัวเล็กอ่าน....

อาจจะเป็นด้วยสัญชาติญาณ หรืออะไรก้อตามแต่...

ทำให้หลังๆ เราล้อเล่น กะแฟนบ่อยๆ ว่า..เอ้ย..ถ้ามีลูก ทำไง..เธออยู่บ้านเลี้ยงนะ....

เดือนนึงผ่านไป...อืมม...ร่างกายมันผิดปกติ พิกลนะ

ปวดๆท้อง...เจ็บๆ หน้าอก...แต่คงเป็นเรื่องปกติ ของคนจะมีรอบเดือน...ไม่เห็นจะน่าแปลกอะไร

อาทิตย์นึงผ่านไป..เออออ..ลางสังหรณ์โหดเริ่มมา..บ่นๆ กะที่รัก กะไอ่แก้ม ว่า..เออ มันชักจะยังไงๆ

แต่หน้ายังบาง ไม่กล้าซื้อที่เทสมาตรวจ....นอนทำใจ กลิ้งไป กลิ้งมา...เริ่มหาข้อมูล

มันชักจะเข้าทาง...T-T

ตัดสินใจ..เอาวะ..ไหนๆ ก้อไหนๆละ..บากหน้าไปซื้อที่เทสมา..นอนกอด ไปอีกคืน..

คืนนั้น ที่รักทำงาน จนเช้า...ตอนตีสาม ตีสี่..ทนไม่ไหว..นอนลุ้นเกินไปแล้ว

จับยามสามตาได้ฤกษ์เหมาะ...เป็นช่วงเวลา ที่จำได้ ไม่ลืม

สี่หยด...เวลาผ่านไปแค่เพียงอึดใจ..(ไม่เห็นต้องรอ สามนาที เหมือนมาม่า ตามที่ข้างกล่องบอกเลย)

ผลออกมา...ไม่น่าแปลกใจ..เพราะมันเป็นไปตามคาด

เดินเข้าห้อง ปิดประตูนอนคิดๆๆๆ...เครียดดด...เดินออกมา นั่งดูแฟนทำงาน..

แฟนก้อหันมามองหน้า ว่า มีไรป่าว ทำหน้าแปลกๆ เอ่อ..แต่มีเพื่อนเค้าอยู่ด้วย ไม่กล้าพูดอะ

เดินเข้าๆ ออกๆ อยู่หลายหน..จนสุดท้าย....เอาผลเทส วางไว้ข้างเตียง กับกระดาษโน๊ต

เช้าๆ แฟนเดินมาในห้อง ละบอกว่า..เออ เด๋วจะออกไปปริ๊นรูปแป๊บนะ ละเหลือบตามามอง..

ทำหน้างงๆ...อันนี้ คือไรอะ แปลว่าไรหรอ...

เราก้อ หัวเราะทั้งน้ำตา..งืมม...ก้อ..แปลว่าแบบข้างกล่องอะ..แบบที่เราคิดไว้อะ

เค้าก้อ หัวเราะๆ..เอ่า เออ จิงดิ ซะงั้น อืมม งั้นเด๋วมานะ (พูดผิดๆ ถูกๆ เรียกชื่อเพื่อนก้อผิดคน)

เราเลยแซวว่า....เออ ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดพูดผิดก้อได้นะ

แล้ว...บ้านทั้งบ้าน ก้อเงียบ...

เหลือแต่เรา นอนคิด...คิดๆ ละน้ำตาก็ไหล..ไม่รู้ทำไม....ไม่รู้จะทำไงดี ดีใจ เสียใจ กังวล หลายๆ อย่างปนกัน

นอนไม่หลับ.....จนแฟนกลับมา หกเจ็ดโมงเช้า เดินเข้ามาในห้อง นอนเบียดข้างๆ เปิดทีวี นั่งดูเงียบๆ แต่เหมือสีหน้าครุ่นคิด

เราเลยเอื้อมมือไปกอด เงียบๆ...อืมมม...ทำไงดีนะ

"จะทำไงกันดีอะ"

"ไว้อาทิตย์หน้าลองตรวจใหม่อีกที"

"แต่...มัน 99.9% แม่นเชียวนะ แถมหยดปุ๊บขึ้นปั๊บ" ลึกๆแล้ว..รู้ว่า..มันคงไม่ผิดแน่นอน

"พรุ่งนี้ ไปหาหมอกันไม๊"

หลายๆวันต่อมา..ที่รักก้อยังไม่ว่างไปเป็นเพื่อน...

เอาวะ...ไม่อยากคลางแคลงใจ..ให้มันรู้แล้วรู้แรดไปเลย จะได้วางแผนถูก

ไปหาหมอที่โรงบาล...ตรวจฉี่..(อ่า...ในใจก้อคิดว่าตรวจฉี่ ผลมันก้อไม่ต่างจากตรวจเองเท่าไหร่สิวะเนี่ย...นึกว่าจะมีไรพิศดารกว่านี้)

รอสักยี่สิบนาที พยาบาลเรียกชื่อ...ก่อนจะบอกผล ทำหน้าลังเล..

น้ำเสียงลุ้น...คุณ...ตั้งครรภ์ ค่ะ จะพบหมอไม๊คะ

เออ พบซะหน่อย ไหนๆ ก้อมาละ

หมอให้โฟลิค มากิน

กลับมาบ้าน บอกที่รัก..นอนเก๊กซิมกันทั้งคู่

คิดกันอยู่เป็นอาทิตย์....

จะเอาไงดี....จะทำไงกับชีวิตต่อไปดี

ที่ปรึกษาหลายๆคนก็คอยให้กำลังใจ....ช่วยกันสร้างความมั่นใจ ว่า

ชีวิตที่จะดำเนินต่อไป และที่จะเกิดขึ้นมา มันไม่ยากอย่างที่คิด

มันอาจจะลำบาก มันอาจจะมีปัญหารอเราอยู่มากมาย แต่ มันแฝงไว้ด้วยความสุข....

เบียร์บอกว่า...เป็นไง...เห็นความมหัศจรรย์ของชีวิตยัง..

ยังอะ....ตอนนั้น ยัง...กลุ้มใจ ปวดกะบาล สับสน

เบียร์บอกว่า...ชีวิตนี้ ถ้าไม่แสวงหาอะไรมาก แค่นี้ ก้อ ถือว่ามีความสุขแล้วล่ะ ได้อยู่กับคนที่เรารัก พร้อมหน้ากัน ทั้ง พ่อ แม่ ลูก แล้วจะรู้ว่า มันไม่มีอะไรเทียบกันได้ ถึงจะต้องลำบาก เหนื่อย แต่ พอได้เห็นพัฒนาการ ได้เห็นรอยยิ้ม...ก็หายเหนื่อยแล้วล่ะ...

อืมม...ขนาดนั้นเลย...

วิ่งกลับไปบอกที่รัก ว่า..อืมม เราคิดแล้วล่ะ..เราจะเลี้ยงเค้า

ที่รัก....พูดถึงเหตุผลอันสมควร และความน่าจะเป็น ความพร้อมต่างๆ ทำให้เราลังเลอีกครั้ง..

เป็นการตัดสินใจที่ยากจัง....

โดนดุว่า..อ่าว..ไหนว่าตัดสินใจดีแล้ว คิดดีแล้ว ทำไม พูดแค่นี้ ก็ลังเลอีก ถ้าคิดดีแล้วกับสิ่งที่จะทำ ไม่คิดจะเสียใจวันหลัง ก็ต้องมั่นใจ ในคำตอบ แล้วยิ้มได้สิ มาร้องไห้ทำไม..

เออ..นั่นดินะ

โดนไล่ ให้ไปคิดคำตอบมาใหม่.....

(มีต่อ)

Just testing..........

Happy New Year all u guys anyway.